Արդիական /կարդալու/ Ջեյմս Սոնդերս «Պատից այն կողմ»

Պատմիչ — Ժամանակին կար-չկար մի կղզի կար:Ուզում եք հավատացեք, ուզում եք՝ չէ, բայց այդ կղզում ապրում էր սովորական մի ժողովուրդ՝ ուրիշներից ոչ ավել, ոչ պակաս: Բոլորը կուշտ էին, բայց ոչ տռզած, եւ ամեն մեկն ուներ իր օրվա աշխատանքը (որն այն ժամանակ մեծ բարիք էր համարվում): Ծերունիներին, քանի դեռ նրանք չէին չարաշահում իրենց վիճակը, բարեխղճորեն խնամում էին, իսկ երիտասարդների անհատականությունն ամենուր պատշաճ հարգանք էր վայելում, իհարկե, ողջամտության սահմաններում: Ինչքան որ հիշում էին, այդպես էր եղել, եւ հույս կար, որ այդպես էլ կշարունակվի: Եվ թեեւ դժվար է ասել, թե այդ մարդիկ իսկապես երջանիկ էին,
բայց փաստը մնում էր փաստ, որ նրանք էապես դժբախտ էլ չէին: Ինչպես իրենք կասեին,երբ այդ մասին խոսք էր բացվում.


1 -Եթե իմ հայրն այս ամենը յոլա էր տանում, ուրեմն ես խոսելու տեղ չունեմ:
Հայրս հենց այդպես էլ ասում էր, եւ ես մնում էի նույն կարծիքին:
2- Հենց այդ է, որ կա: Բավարարվիր եղածով՝ ահա
իմ նշանաբանը:
3 — Մենք պետք է շնորհակալ լինենք, հիմա հո էն նեղ թվերից լա՜վ ենք ապրում:
4 — Բայց ոչ այնքան, ինչքան էն լավ թվերին:
5 — Չմոռանանք, որ մեր վիճակը կարող էր շատ ավելի լավ լինել: Պետք է դրա մասին
մտածել:
6 — Մեր վիճակն անկասկած կարող էր եւ ավելի լավ լինել:
5 — Ավելի վատ կարող է լինել միշտ:
7 — Բոլոր դեպքերում հիմա մենք ամբողջ օրն աշխատելու իրավունք ունենք:
8 — Եվ իրավունք ունենք չաշխատել շաբաթ եւ կիրակի օրերը:
9 — Վերջապես մենք կարող ենք մասնակցել ընտրություններին: Էն նեղ թվերին
այդպիսի բաներ չկային:
6 — Իսկ մենք լավ թվերին էլ ձայն չունեինք:
Պատմիչ — Վերջին հաշվով բոլորն էլ հանգիստ ու գոհ շարունակում էին յոլա գնալ:

Շարունակել կարդալ